گر زمین را چشم بودی بر زمن بگریستی

ای دریغا طبع خاقانی که وا ماند از سخن

کو سخن دان مهین تا بر سخن بگریستی

مقتدای حکمت و صدر ز من کز بعد او

گوهری بود او که گردونش به نادانی شکست

جوهری کو تا بر این گوهر شکن بگریستی

زاد سروی، راد مردی بر چمن پژمرده شد