آتش و آب ار بدانندی که از گیتی که رفت

تا به خون دیده بر فضل و فطن بگریستی

کاشکی آدم به رجعت در جهان باز آمدی

تا به مرگ این خلف بر مرد و زن بگریستی

آتش از غم خون شدی، آب از حزن بگریستی

او همائی بود، بی او قصر حکمت شد دمن

کو غراب البین کو؟ تا بر دمن بگریستی