اهل شروان چون نگریند از دریغ او که مرغ

آتش از غم خون شدی، آب از حزن بگریستی

او همائی بود، بی او قصر حکمت شد دمن

کو غراب البین کو؟ تا بر دمن بگریستی

گر شنیدی بر فراز نارون بگریستی