چنگ نهاده ربع وش بر بر و چهره برتری

رفت قنینه در فواق، از چه ز امتلای خون

راست چو پشت نیشتر خون چکدش معصفری

چنگی آفتاب روی از پی ارتفاع می

چون نگهش کنی کند در پس چنگ رخ نهان

تا شوی از بلای او شیفته بلا دری

کرته فستقی فلک چاک زند چو فندقش