بیشه ستان رزم را آتشی و غضنفری

گر عظمت نهد چو جم منظر نیم خایه را

خانه مورچه شود، نه فلک از محقری

گوهر ذوالفقار او گرنه علی است، چون کند

دلدل مشتری پیش، جفته زد اندر آسمان

آه ز دل کشان زحل، گفت قطعت ابهری

شاه بر اسب پیل تن رخ فکند پلنگ را