کی به دو خیل نحس پی، بر سپهش زند عدو

نوخلفان فتح بین وارث ملک پروری

در بر تیغ حصر می زاده جنابه چون عنب

برده جناب از آسمان کرده همه دو پیکری

کی به دو زرق بسته سر، هر سقطی شود سری

لعبت مرده را که اصل از گچ زنده می کنند

از دل پیر عاشقان، رخصت نیست دلبری