ور به طواف کعبه اند از سر پای سر زنان

خیز و ببر گلوی دل، کو کندت کبوتری

سنگ فشان کنند خلق از پی دین به جمره در

ما همه جان فشان کنیم از پی خم به می خوری

ما و تو و طواق دیر از سر دل، نه سرسری

ور همه سنگ کعبه را بوسه زنند حاجیان

ما همه بوسه گه کنیم آن سر زلف سعتری