چون سوی برج خوشه رفت از سر برج آذری

هر سر مه به برج نو بچه نو برآورد

یک سره برج او شود قصر دوازده دری

از همه کشته فلک دانه خوشه خورد و بس

از سر خوشه ناگهش داس شکست در گلو

کرد رگ گلوش راهر سر داس نشتری

گوئی از آن رگ گلو ریخته اند در رزان