کرد رگ گلوش راهر سر داس نشتری

از همه کشته فلک دانه خوشه خورد و بس

چون سوی برج خوشه رفت از سر برج آذری

از سر خوشه ناگهش داس شکست در گلو

گوئی از آن رگ گلو ریخته اند در رزان

این همه خون که می کند آتشی و معصفری

باز چو زر خالصش سخت ترازوی فلک