جانم ار در نیم تیمار فراقش نیستی

او ز من بدرود رفتی من ز جان بدرودمی

گر دلم دادی که شروان بی جمالش دیدمی

راه صد فرسنگ را زین سر بسر پیمودمی

آخر از جان یتیمانش غمی بزدودمی

گفتی ای باز سپید از دود دل چون می رهی

کاش ار باز سپیدم بی سیاهی دودمی