هوا خفته است و بستر کرده از پهلوی نومیدی

ملخ سر بر سر زانوست خون آلوده بارانی

هوا را دست بربستم، خرد را پای بشکستم

نه صرافم، چه خواهم کرد نقد انسی و جانی

خردمست است و بالین دارد از زانوی نادانی

از آن شد پرده چشمم به خون بکری آلوده

که غم با لعبتان دیده جفتی کرد پنهانی