که غم پیر دبستان است و دل طفل شبستانی

شب غم های من چون شد به صبح شادی آبستن

رود سامان نقب من همه بر گنج سامانی

دل از تعلیم غم پیچد معاذ الله که بگذارم

از آن چون لوح طفلانم به سرخی اشک و زردی رخ

که دل را نشره عید است ز آن پیر دبستانی

رقوم اشک اگر بینی به عجم و نقطه بر رویم