رموز غم ز هر حرفی به مد و همزه برخوانی

از آن چون لوح طفلانم به سرخی اشک و زردی رخ

که دل را نشره عید است ز آن پیر دبستانی

رقوم اشک اگر بینی به عجم و نقطه بر رویم

ببستم حرص را چشم و شکستم آز را دندان

چو میم اندر خط کاتب چو سین در حرف دیوانی

مشاع آمد میان عیسی و من گلشن وحدت