چه باشی مشک سقایان گهت دق و گه استسقا

چو سگ در پیش سگ ساران به لابه دم نجنبانی

به لمس پیرزن ماند حضور ناکسان کاول

وضو باطل کند و آخر ندارد نار پستانی

نثار افشان هر خوان و زکوه استان هر خانی

عمارت دوست شد طاووس از آن پای گلین دارد

ولیکن سر بزرگی یافت بوم از بوم ویرانی