هوا چون خاک پای و آز خوک پایگاهت شد

همه کنعان نا اهلند یا نمرود کنعانی

خلافت دار احمد بودو هم احمد ندا کردش

که فاروق فریقینی و ذو النورین فرقانی

خراج از دهر ذمی روی رومی خوی بستانی

دل از هش رفت چون موسی و تن پیچید چون ثعبان

که مرد آن موسوی دستی که کلکش کرد ثعبانی