ز اقبال بوالمظفر شروان تازه بینی

زو عالم خرف را، برنای نغز یابی

زو گنبد کهن را، دوران تازه بینی

سر بر کن ای منوچهر از خاک تا پس از خود

شروان مدائن آمد چون بنگری به حضرت

کسری وقت یابی، ایوان تازه بینی

یارب چه دولت او سرسامی است عالم