نوروز ران گشاده است از موکب جلالش

بر هر کران دریا مرجان تازه بینی

طفلی است شیرخواره بختش که در لب او

ناهید را به هر دم پستان تازه بینی

تا پیکر جهان را خندان تازه بینی

خورشید گویی از نو سالار خوان او شد

کورا ز ماهی اکنون بریان تازه بینی