قحط است و تو بر آخور سنگیش نپائی

می کش، مکش آسیب زمین و ستم چرخ

بی چرخ و زمین رقص کن انگار هبائی

این هفت ده خاکی و نه شهر فلک را

نزل وعلف نیست نه در شهر و نه در ده

اینجا چه امیری کنی، آنجا چه گدائی

چون اسب تو را سخره گرفتند یکی دان