کجا آن یلان و کیان جهان

یکی را ز تخت کیان درکشد

نه زین شاد باشد نه ز آن دردمند

چنینست رسم سرای گزند

از اندیشه دل دور کن تا توان

چو لهراسب آگه شد از کار شاه

ز لشکر که بودند با او براه