ز نیکی ورادست کوته بود

من و رستم زابلی هرک هست

ز مهتر تو برنگسلانیم دست

هرآنکس که او نه برین ره بود

چو لهراسب گفتار دستان شنید

بدو آفرین کرد و دم درکشید

چنین گفت کز داور راستی