مرغ قنینه چون زبان در دهن قدح کند

همره رخش و دل دلش فتح و غزای راستین

بر ره قول کاسه گر نوای نو زند

بر سر خوانچه طرب مرغ صلای نو زند

جان قدح به صد زبان لاف صفای نو زند

طاس چو بحر بصره بین جزر و مدش به جرعه ای

ساحل خاک را ز در موج عطای نو زند