خود به دلم گذر کند غم به بقای چون تویی

همچو سپند پیش تو سوزم و رقص می کنم

خود به فدا چنین شود مرد برای چون تویی

گفتی اگرچه خسته ای غم مخور این سخن سزد

با همه خستگی دلم بوسه رباید از لبت

گربه شیردل نگر لقمه ربای چون تویی

نوبه خواجگی زنم بهر هوای تو مگر