بر سر خاقانی اگر دست فرو کنی سزد

گربه شیردل نگر لقمه ربای چون تویی

نوبه خواجگی زنم بهر هوای تو مگر

نشکند از شکستگان قدر هوای چون تویی

کوست دلی و نیم جان روی نمای چون تویی

از تو به بارگاه شه لاف دو کون می زنم

کم ز خراج این دوده نزل گدای چون تویی