گوئی اشارتی است آن بهر دعای شاه را

چرخ چو باز ازرق است این شب و روز چون دو سگ

باز و سگ اند نامزد صید و هوای شاه را

مرغ که آبکی خورد سر سوی آسمان کند

دهر شکست پشت من نیست به رویش آب شرم

ورنه چنین نداشتی مدح سرای شاه را

چرخ چرا به خاک زد گوهر شب چراغ من