یک دم سه و یک می خور با یار به صبح اندر

گر حور بریشم زن خفته است چو کرم قز

از بانگ قنینه اش کن بیدار به صبح اندر

زخمی که سه یک بودت خواهی که سه شش گردد

در سیزده ساعت شب صد نافله کردستی

با چارده مه فرضی بگزار به صبح اندر

چون ساقی می بنمود از آب قدح شمعی