زری که خلاص آمد از نار نیندیشد

رایش که فلک سنجد در حکم جهان داری

مانند محک آمد معیار همه عالم

دل عاشق خاص آمد ز اغیار نیندیشد

دل مرغ سرانداز است از دام نپرهیزد

آری دل گنج اندیش از مار نیندیشد

عیار دلی دارم بر تیغ نهاده سر