دل گور غریبان است از خار نیندیشد

گر کوه غمان بارد بر دل بکشد بارش

کو بختی سرمست است از بار نیندیشد

عشق این دل مسکین را گر خار نهد گو نه

دلدار که خون ریزد یک موی نیازارد

دل نیز به یک مویش آزار نیندیشد

عشق ار بکشد یک ره صد بار کند زنده