کز قاف به قاف از دین یک تار کشد عدلش

گر عالم روی وش زنگی شغب است او را

داغ حبشی بر رخ نهمار کشد عدلش

زنجیر فلک گردد حبل الله مظلومان

درگاه جلال الدین تا مرکز عدل آمد

از عدل چو مسطر شد پرگار همه عالم

ای تازه با علامت آثار جهان داری