مرا گفت بیدادگر شهریار

که تندی نه خوب آید از شهریار

چو اندر کیخسرو آرم به یاد

تو بشنو نگر سر نپیچی ز داد

یکی خو بود پیش باغ بهار

که چون آب باید به نیرو شود

همه باغ ازو پر ز آهو شود