در سر زلف دلاویزش چه تاب است آن همه

حجه الحق عالم مطلق وحید الدین که هست

ملجا جان من و صدر من و استاد من

یارب اندر چشم خونریزش چه خواب است آن همه

در دو لعلش آب و اندر جزع نه آخر بگوی

کاین چه بی آبی است چندین و آن چه آب است آن همه

خون خلقی ریخت وانگه سرخیی بر دامنش