کآفتاب چرخ سوی حوت یازد هر زمان

حرمت آن را که میل او به اصل از آهن است

نیست آتش را محل کهن گدازد هر زمان

چون بنانش سوی کلک آید بدان ماند همی

زان نوازش ها کزو دارد دل مجروح من

جانم از مدحش نوائی می نوازد هر زمان

تازه رویان آفرینم ز آفرین او چنانک