در سفال خم نگر زراب می

صد مفرح در زمان آمیخته

در دل خم خون شده جان پری

با تن مردم چو جان آمیخته

آتش اندر ضیمران آمیخته

آن می و نارنج را گر کس ندید

با شفق صبح آنچنان آمیخته