ببردند شمع از بر جویبار

همه کوهسارانش نخچیر بود

به جوی آبها چون می و شیر بود

شب تیره می خواست از میگسار

چو بفروخت از کوه گیتی فروز

برفتند ازآن بیشه با باز و یوز

همی تاخت اسپ از پی او زریر