بی خودی را چو حله در برکش

گر به دل قانعی دو اسبه درآی

ور به جان خشندی خر اندر کش

خود پرستی چو حلقه بر در نه

گر نه ای زهر، سینه کمتر سوز

ور نه ای دهر، کینه کمتر کش

دست گیر آفتاب را چون صبح