بفرساید ز سوز دولت تو سد اسکندر

میان دوزخ و فردوس که تا رایت چه فرماید

کسی کز خیل اعدای تو شد، بر روزگار او

قضا خندان همی آید، قدر دندان همی خاید

چه باشد جان یاجوجی کز آن آتش نفرساید

حسودان تو گرچه دیگ ها پختند، می دانم

که در وی نیست آن چیزی که زا شهر شما زاید