دل بر سر خوان طرب چون مرغ فردوسی طلب

همچون سپند از سوختن در رقص و افغان آیدت

چون رطل ها رانی گران خیل نشاط از هر کران

همچون خیال دلبران ناخوانده مهمان آیدت

یک نیمه گویا ای عجب یک نیمه بریان آیدت

هست این زمین را نه به نو کاس کریمان آرزو

یک جرعه کن در کار او آخر چه نقصان آیدت