روی از کجا و آب کو، خود در غم آن نیستم

مانم به خاک کم بها، لب تشنه آب وفا

کز جرعه هیچ آشنا آلوده دامان نیستم

برد آبرویم آرزو، ایمه کدام آب و چه رو

سلطان برنائی مگر بهر سواری شد بدر

تا کی پیاده بر اثر پویم که سگبان نیستم

هرکس به قدر کام خود جوید به دیوان نام خود