ساقی می توبه را برده پس کوه قاف

رسته دل از شهر بند جان بدر انداخته

عالم خاکی به خاک باخته زیر فلک

مشتی خاک قمار در قمر انداخته

بلکه ز کوه عدم ز آستر انداخته

بر لب باریک جام عاشق لب دوخته

بر سر گیسوی چنگ زهره سر انداخته