در خشک سال مردمی از کشت زار دیو

چون طفل غازیانت ز چنبر گذشتنی است

صبح خرد دمید در این خواب گاه غول

بختی فرو مدار کز ایدر گذشتنی است

بردار طمع خوشه که بی بر گذشتنی است

هر پل که بود بر دل خاصان شکست چرخ

زین آبگون پل شکن اندر گذشتنی است