جان کن نثار واسطه، غمگین چه مانده ای

گر چرخ را کلیچه سیم است و قرص زر

گو باش چشم گرسنه چندین چه مانده ای

مرگ از پی خلاص تو غم خوار واسطه است

مرگ است چهره شوی حیات تو همچو می

می بر کف است چهره پر از چین چه مانده ای

خاقانیا نه تشنه دلانند زیر خاک