به ناآشنا چون سپارم گله

بدو گفت نستاو زین در بگرد

تو ایدر غریبی وبی پای مرد

بیابان و دریا و اسپان یله

چو بشنید گشتاسپ غمگین برفت

ره ساربانان قیصر گرفت

یکی آفرین کرد بر ساربان