کاین خاک خواب گاه منوچهر پادشاست

خرگاه عیش در شکنید و به تف آه

ترکانه آتش از در خرگه برآورید

گر خون کنید خاک به اشک روان رواست

کو آن سپه کشیدن و توران شکستنش

یال یلان و گردن گردان شکستنش

ز آب سنان بر آن نی چون شاخ خیزران