این ملک را زمان به زمان چون گذاشتی

از مه چهار هفته گذشت آن دو هفته ماه

زیر خسوف خاک نهان چون گذاشتی

ملک تو را جهان به جهان صیت رفته بود

ما را چو دست سوخته می داشتی به عدل

در پای ظلم سوخته جان چون گذاشتی

این گلبنان نه دست نشان دل تو اند