از پهلوی زمانه مردم خور آمده

آباد عدل تو که مطرا کند جهان

آیینه ای است صیقل خاکستر آمده

از بیم زخم گرز تو بانگ شکستگی

ای ز آسمان به صد درجه سرشناس تر

سر دقایق ازلت از برآمده

عالم همه به سوک جگر گوشه تواند