که چو باد آمد و چو گرد گذشت

زین دو تا مهره سپید و سیاه

که بر این سبز تخت نرد گذشت

به فغانم ز روزگار وصال

هیچ حاصل بجز دریغم نیست

ز آنچه بر من ز گرم و سرد گذشت

همه آفاق آگهند که باز