ز آفت روزگار بر خطرم

زین مغیلان سال خورد گذشت

شاهد عقل و انس روح او بود

دیده را از جهان فتوح او بود

هرچه روز است تیره روزترم

همچو خرچنگ طالع خویشم

که همه راه باز پس سپرم