خویشتن را ز زندگان شمرم

چند گوئی که غم مخور ای مرد

غم مرا خورد، غم چرا نخورم

با چنین غم محال باشد اگر

گرچه از احولی که چشم مراست

غم یک روزه را دو می نگرم

چابک استاده ام به زیر فلک