بدو گفت آهنگر ای نیکخوی

ز پتک و ز آهن رسیده به رنج

به دکانش بنشست گشتاسپ دیر

شد آن پیشه کار از نشستنش سیر

چه داری به دکان ما آرزوی

چنین داد پاسخ که ای نیک بخت

نپیچم سر از پتک وز کار سخت