دوستانش نگر که نوحه گرند

خشک کرد آن، نهال پر نم را

خیز تا ز آب دیده آب زنیم

روی این تربت معظم را

دوستانش چه که دشمنان بترند

کو مهی که آفتاب چاکر اوست

نقطه خاک تیره خاور اوست