عالم از زخم مار فرقت او

باز بر اسمان چارم شد

موکب شهسوار خوبان رفت

لاشه صبر ما دمادم شد

دست بر سر زنان چو کژدم شد

نه سپهر از برای مرثیتش

ده زبان چون درخت گندم شد